Watervleermuis

De watervleermuis heeft een lengte van ongeveer 5 tot 7 centimeter en een vleugelspanwijdte van circa 30 tot 35 centimeter. Hij heeft een grijsbruine vacht met een lichte buikzijde en grote, opvallende oren. Mannetjes en vrouwtjes vertonen geen duidelijke uiterlijke verschillen. De jonge dieren lijken op de volwassenen, maar zijn vaak kleiner en hebben een minder volle vacht. De watervleermuis kan verwarring oproepen met andere Myotis-soorten zoals de gewone bosvleermuis, maar zijn habitatkeuze en jachtgedrag maken hem vaak herkenbaar.

Watervleermuizen zijn vooral te vinden in de buurt van waterlichamen zoals meren en rivieren. Ze voeden zich voornamelijk met insecten, die ze tijdens het vliegen vangen. De voortplanting vindt meestal plaats in de zomermaanden, waarbij vrouwtjes garanties op hun jongen nemen door ze te voeden en beschermen. Na de paarperiode kunnen ze zich verplaatsen naar diverse schuilplaatsen aan de waterkant. Hij heeft geen bekend trekgedrag, maar kan wel seizoensgebonden zijn, afhankelijk van voedselvoorziening en omgeving.

In Nederland en België komt de watervleermuis voor in waterrijke gebieden en wetlands, vooral in het noorden en westen van Nederland. De soort is redelijk algemeen in deze gebieden, maar komt minder voor in droge, binnenlandse regio's. De actieve periode valt vooral in de lente en de zomer, wanneer ze 's avonds en 's nachts jagen. De populaties worden regelmatig gemonitord om veranderingen in hun aantallen te kunnen volgen.

De watervleermuis staat op de rode lijst van bedreigde soorten in Nederland en België. De trend van de soort is zorgwekkend, met een afname in sommige gebieden door het verlies van leefgebied en verstoring van hun waterhabitat. De belangrijkste bedreigingen zijn habitatverlies door ontwatering, vervuiling en menselijke activiteiten langs waterlopen. Er zijn beschermingsmaatregelen in uitvoering, maar een uitgebreide evaluatie van de populatie is nodig.