De Wintertaling is een kleine eend, ongeveer 30 tot 40 centimeter lang, met een spanwijdte van 60 tot 70 centimeter. Mannetjes hebben een groene kop, een kastanjebruine borst en een zwart-witte buik, terwijl vrouwtjes bruin en gemeleerd zijn, met een minder opvallend patroon. Jonge Wintertalingen lijken op vrouwtjes, wat verwarring kan veroorzaken met andere soorten zoals de Wilde Eend. De duidelijke groene speculum op de vleugel is echter altijd zichtbaar en helpt bij identificatie.
De Wintertaling is voornamelijk te vinden in ondiepe wateren van moerassen, rietvelden en langs de kust. Hun dieet bestaat uit planten, zaden, en ongewervelde dieren die ze vaak in het water of op het land zoeken. De voortplanting vindt plaats in het voorjaar, waarbij het vrouwtje een nest bouwt in de nabijheid van water. Wintertalingen zijn migranten die in de herfst naar gebieden in Nederland en België trekken voor voedsel en milde temperaturen.
In Nederland is de Wintertaling vooral zichtbaar in de maanden van oktober tot maart, wanneer ze in grotere aantallen naar het land komen. De soort is redelijk algemeen in het Nederlandse landschap, waar ze in geschikte biotopen zoals waterrijke natuurgebieden te vinden zijn. In België komen ze ook voor, maar zijn ze minder talrijk dan in Nederland, vooral tijdens de winterperiode.
De Wintertaling heeft de status van 'Niet Bedreigd' in Nederland en België. De populatie fluctuert, maar vertoont een algemene trend van stabiliteit. Bedreigingen voor de soort zijn onder andere het verlies van geschikte habitat door ontbossing en vervuiling van wateren. Het behoud van natuurlijke wateren en het creëren van geschikte broedgebieden zijn belangrijke stappen voor de bescherming van deze soort.
